Η προσέγγιση της ουσίας των πραγμάτων μπορεί να γίνει μέσω θέσης ερωτήσεων. Τα ερωτήματα πλανιόνται στο χώρο, συνοδεύοντας το κάθε δημιούργημα, την κάθε σκέψη και πρακτική. Ο λόγος τελικά απαρτίζεται από ερωτήματα και ο ορθός λόγος διακρίνεται από την ορθή ακολουθία ερωτημάτων.

Αδυναμία στην εύρεση και θέση ερωτημάτων οδηγούν σε πλάνες.
Ένα παράδειγμα:
Υπάρχει η γενικευμένη αντίληψη στον ιατρικό κόσμο ότι η χορτοφαγία οδηγεί σε σιδηροπενική αναιμία. Είναι μια πλάνη που αναπαραγάγεται από σημαντικούς επιστήμονες που δεν έθεσαν ορθή ακολουθία ερωτημάτων.
Η απλή παρατήρηση ότι οι σημερινοί χορτοφάγοι άνθρωποι εμφανίζουν σιδηροπενική αναιμία, τους οδήγησε στο λαθεμένο συμπέρασμα ότι ο σίδηρος των φυτικών προϊόντων δεν απορροφάται.
Τα ερωτήματα που έπρεπε να τεθούν είναι:
α) Γιατί τα φυτοφάγα ζώα δεν πάσχουν από σιδηροπενική αναιμία?
β) Οι ενώσεις σιδήρου έχουν διαφορά στις φυτικές και ζωϊκές μορφές του και αν ναι ποιά είναι η διαφορά?
γ) Για ποιόν λόγο κοινωνικές ομάδες που στο παρελθόν τρέφονταν αποκλειστικά με φυτικά προϊόντα δεν εμφάνιζαν σιδηροπενική αναιμία?
δ) Ποιός είναι ο τρόπος απορρόφησης σιδήρου από τον ανθρώπινο οργανισμό?

Οι απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα οδηγούν στην απλή γενική απάντηση ότι ο σίδηρος που βρίσκεται στις χηλικές ενώσεις των φυτών για να απορροφηθεί χρειάζεται όξινο περιβάλλον, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον σίδηρο που βρίσκεται στις χηλικές ενώσεις σιδήρου των ζώων. Η διαφορά είναι πως ενώ στην πέψη των ζωϊκών πρωτεϊνών το pH μπορεί να μειωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό από τα οξέα του στομάχου και να επιτευχθεί η απορρόφηση, στην πέψη των φυτικών ουσιών δεν μπορεί να φτάσει σε τέτοια μείωση λόγω μεγαλύτερου όγκου. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια υποβοήθηση με πρόσληψη οξέος με την τροφή.
Δεν είναι τυχαίο το ότι οι φακές παραδοσιακά συνοδεύονται από ξύδι!

Γενικό συμπέρασμα: Τρώτε άφοβα όσα χόρτα θέλετε αρκεί να τα οξινίζετε.

Ουσία και εικόνα


Η αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε την ουσία απ’ την εικόνα είναι εγγενής, και σίγουρα δεν εξαρτάται αυτή η αδυναμία μας απ’ το γνωστικό μας επίπεδο.
Ένα παράδειγμα: Ότι και να γνωρίζουμε για την δομή μιας πέτρας θα εξακολουθούμε να την βλέπουμε όπως ακριβώς την έβλεπε κι ένας πρωτόγονος άνθρωπος, ο οποίος δεν γνώριζε τίποτα για την δομή της. Θα εξακολουθούμε να την θωρούμε με την μορφή που μας δίνει η αντανάκλαση του φωτός και ο βαθμός της ανάλυσης του φωτός από τα μάτια μας. Δηλ. όπως φανταζόμαστε ότι είναι και όχι όπως είναι πραγματικά.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει για κάθε αντικείμενο ή μορφή ζωής που μας περιβάλει, πόσο μάλλον για τον ιδεατό ή πνευματικό κόσμο τον οποίο δεν τον αντιλαμβανόμαστε.
Τον πνευματικό κόσμο τον νιώθουμε χωρίς να μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν αυτό που νιώθουμε είναι φαντασία ή πραγματικότητα. Πάλι δηλ. τον ερμηνεύουμε σύμφωνα με την πίστη που έχουμε γι’ αυτόν, κι όχι όπως είναι πραγματικά.
Υπάρχουν όμως στιγμές, όπως πχ. οι στιγμές της έμπνευσης που, παρόλο που ίσως δεν χρησιμοποιούμε δικές μας δυνάμεις, έχουμε μια απέραντη βεβαιότητα για την ύπαρξή του.
Πως να εξηγείται αυτό?
Πολύ πιθανό να είναι κάτι ανάλογο με την τεχνική οπτική. Δηλ. την οπτική που δανειζόμαστε από συσκευές ή από άλλα όντα. Όπως πχ το οπτικό μικροσκόπιο. Λόγω του ότι δεν μπορούμε να αναλύσουμε το φως τόσο καλά, δανειζόμαστε την οπτική ανάλυση του μικροσκοπίου, κι έτσι αυξάνει η βεβαιότητά μας για τα αντικείμενα, παρόλο που και πάλι η όραση είναι εξ αντανακλάσεως. Αυτή η αυξημένη οπτική βεβαιότητα παραμένει δανεική, δεν είναι δική μας.
Πιθανά και στον ιδεατό κόσμο τα συμβάντα να είναι αναλογικά. Πιθανά δηλ στις στιγμές έμπνευσης να δανειζόμαστε κάποιο ανάλογο «όργανο», κι έτσι να μπορούμε να τον αντιληφθούμε καλύτερα.
Όπως όμως για να κατανοήσει κάποιος την καλύτερη δομή της ύλης που βλέπει κάποιος άλλος με το μικροσκόπιο, είναι απαραίτητο να μπορεί να βλέπει, να έχει δηλ ανάλογη εμπειρική κατάσταση αντίληψης, έτσι και για κατανοήσει κάποιος την καλύτερη ανάλυση του ιδεατού κόσμου πρέπει να έχει τις ανάλογες εμπειρίες.